Imię żeńskie · 3916 nadań w 2024 (miejsce 5)
/ˈxan.na/ · HAN-na
Hanna wywodzi się od hebrajskiego imienia Channa i znaczy „łaska, łaskawość, wdzięk”. W tradycji polskiej bywa też odbierane jako pokrewne lub równoległe wobec imienia Anna, z którym łączy je wspólny biblijny rdzeń.
Imię ma rodowód biblijny — Channa była matką proroka Samuela, znaną z gorliwej modlitwy. Z hebrajskiego, przez grekę i łacinę, rozeszło się po Europie jako Anna i jej warianty. Forma Hanna jest w Polsce ceniona za prostotę i ciepłe brzmienie, a w ostatnich latach wyraźnie zyskała na popularności.
Źródłem jest hebrajskie חַנָּה (Channa) od rdzenia chanan — „okazać łaskę, zmiłować się”; to ten sam rdzeń, który stoi za imieniem Anna.
| Mianownik (kto? co?) | Hanna |
| Dopełniacz (kogo? czego?) | Hanny |
| Celownik (komu? czemu?) | Hannie |
| Biernik (kogo? co?) | Hannę |
| Narzędnik (z kim? z czym?) | Hanną |
| Miejscownik (o kim? o czym?) | Hannie |
| Wołacz (o!) | Hanno |
Hanna obchodzi imieniny: 26 lipca, 9 grudnia.
Hania, Haneczka, Hanka, Hanusia, Haśka.
Pokrewne formy w innych językach to Anna i Hannah (angielski, niemiecki, skandynawskie), Anne (francuski, angielski) oraz Ganna i Hanna w językach wschodniosłowiańskich.
Hanna należy w ostatnich latach do najczęściej nadawanych imion dziewczynkom w Polsce.